In het voormalige Vertigo zit ik aan de antwoordgevende kant van een vraaggesprek met oud-journalist Nico Haasbroek. Hij maakt voor het blad Argus een special over de nazaten van Joop den Uyl en ik ben een van de degenen die wordt geïnterviewd. Omdat ik mijn beroemde opa verloor op vijfjarige leeftijd kan ik me weinig beelden voor de geest halen. Ik herinner me nog wel zijn chagrijnige gezicht toen ik met mijn neefjes voetbalde door de gangen van Weldam en hier en daar kunstwerken omver knalde. Van horen zeggen heb ik de verhalen over Den Uyl die zich in moeilijke bochten wrong om de papierstapels  op zijn bureau niet om te stoten. Of dat hij, na een vermoeiende werkdag, zwijgend naar de herrie van zijn muziek spelende kinderen luisterde. Het lawaai maakte hem niet uit; hij wilde enkel tussen de mensen zijn.

Voor het volledige interview, zie: file:///C:/Users/Gillis/Downloads/ARGUS20_Opmaak%201.pdf